[VIDEO] Specustawa ukraińska wygaszona, cyberbezpieczeństwo pod kontrolą TK. Dwa weta Prezydenta

W dniu 19 lutego 2026 roku Prezydent RP Karol Nawrocki podpisał:

• Ustawę z dnia 23 stycznia 2026 roku o wygaszeniu rozwiązań wynikających z ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (nr druku sejmowego 2172).
• Ustawę z dnia 23 stycznia 2026 roku o zmianie ustawy o krajowym systemie cyberbezpieczeństwa oraz niektórych innych ustaw (nr druku sejmowego 1955) – Prezydent jednocześnie podjął decyzję o skierowaniu ustawy do kontroli następczej przez Trybunał Konstytucyjny.

Prezydent RP zawetował:

• Ustawę z dnia 23 stycznia 2026 roku o zmianie niektórych ustaw w celu wzmocnienia pozycji rolników aktywnych zawodowo (nr druku sejmowego 2120),
• Ustawę z dnia 23 stycznia 2026 roku o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz ustawy – Kodeks wyborczy (nr druku sejmowego 2108).

Prezydent RP złożył jednocześnie projekt ustawy o przywróceniu prawa do sądu oraz rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki.

Szanowni Państwo,

Przy każdej ustawie, którą mam podpisać albo zawetować, zadaję sobie jedno podstawowe pytanie: czy to prawo realnie wzmocni obywatela? Czy uprości jego życie, zwiększy jego bezpieczeństwo czy ochroni jego wolność?

Na moje biurko trafiła ustawa niezwykle ważna dla ustroju Rzeczypospolitej. Dla wielu brzmi to jak temat odległy, techniczny. Ale to właśnie w sprawach ustrojowych zapadają decyzje, które wprost wpływają na codzienne życie każdego z nas.

Często prawnicy i eksperci mówią o ustroju, jakby chodziło tylko o skomplikowane procedury, paragrafy i kompetencje, które nie mają związku z realnym życiem. A prawda jest inna: ustrój to reguły gry, które decydują, czy państwo służy obywatelowi, czy obywatel ma służyć państwu. To od tych reguł zależy, czy w starciu z urzędem człowiek jest partnerem, czy ma gwarancję egzekwowania swoich praw.

Jeśli prawo ustrojowe jest pisane pod interes konkretnej władzy czy wąskiej grupy, to zwykły obywatel zawsze przegrywa — czasem powoli, w ciszy codziennych trudności, a czasem nagle, gdy okazuje się, że nie ma się do kogo odwołać i gdzie szukać sprawiedliwości.

Jako Prezydent Rzeczypospolitej mam obowiązek stać na straży Konstytucji i dbać o interes obywateli. Ustawa o Krajowej Radzie Sądownictwa nie wypełnia tego celu, a wręcz mu przeczy. Dlatego podjąłem decyzję o jej zawetowaniu.

Nie mogę podpisać ustawy, która pod hasłem „przywracania praworządności” w rzeczywistości wprowadza nowy etap chaosu i otwiera drogę do politycznego wpływu na sędziów. Ustawa wprowadza segregację sędziów i oddaje wymiar sprawiedliwości w ręce politycznej grupy interesów.
Zdecydowanie sprzeciwiam się dzieleniu sędziów na lepszych i gorszych, bo w rzeczywistości rządowi chodzi o podział na sędziów „naszych” i „obcych”. W polskim porządku prawnym nie ma żadnych „neo” ani „paleo” sędziów. To czy ktoś jest sędzią wynika z Konstytucji i ustaw.

Ustawa jest w oczywisty sposób niezgodna z Konstytucją i mogłaby być narzędziem do usunięcia sędziów, których obecna władza się obawia. Przypominam autorom tej ustawy: powoływanie sędziów jest konstytucyjną, wyłączną prerogatywą Prezydenta. Nie podlega ona weryfikacji przez rząd ani przez ministra.

Konsekwencją jednego z przepisów mogłoby być powszechne podważanie statusu sędziów, a po tym wzruszanie ich orzeczeń. To oznaczałoby niepewność milionów spraw. To byłby też cios w bezpieczeństwo Polaków. Na tym bałaganie korzystaliby pospolici przestępcy.

Wyrok sądu musi być jak granitowy filar – trwały i pewny. Obywatel nie może budzić się z pytaniem, czy jego sprawa cywilna, spadkowa czy karna zostanie zakwestionowana tylko dlatego, że polityczni decydenci postanowili wskazywać kto może orzekać, a kto nie.
W spór wokół sądownictwa wciąga się Państwową Komisję Wyborczą, próbując ostatecznie upolitycznić kolejną z instytucji państwa.

System KRS został w tej ustawie tak skonstruowany, by zabetonować Krajową Radę Sądownictwa. Blokowe głosowanie mogłoby sprawić, że jedna zorganizowana grupa polityczno–sędziowska przejmie pełną kontrolę nad wyborem sędziów, wykluczając jakąkolwiek różnorodność poglądów w wymiarze sprawiedliwości.

Jeżeli ktoś chce prowadzić polityczne spory, niech salę sądową zamieni na salę sejmową. Czas polityków w togach musi się skończyć.

Szanowni Państwo,

Polska nie może być państwem chaosu. Wiele miesięcy czekałem na ustawy, które miały potwierdzać prawo Polaków do bezstronnego sądu, wielokrotnie zapowiadane przez obecny rząd. Otrzymałem przygotowany na kolanie, powszechnie krytykowany bubel prawny, w ekstraordynaryjnym trybie przepchnięty przez Sejm.

W związku z postępującym rozkładem wymiaru sprawiedliwości, tak jak wcześniej zapowiadałem, przedstawiam własny projekt ustawy o przywróceniu prawa do sądu oraz rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki oparty na trzech konkretnych zasadach: – bezstronności sądów,       
– niepodważalności orzeczeń,         
– potwierdzeniu statusu prawidłowo nominowanych sędziów.
Celem jest stabilność i realne skrócenie czasu postępowań. Jeżeli propozycje dialogu zostaną odrzucone – zgodnie ze swoim zobowiązaniem – ostatecznie zwrócę się do Narodu z wnioskiem o referendum w sprawie przywrócenia normalności w funkcjonowaniu sądów. Niech zdecydują obywatele. To Ich głos zawsze jest najważniejszy.

Szanowni Państwo,

podjąłem dziś również decyzję o zawetowaniu ustawy nazwanej „aktywny rolnik”.

Po raz kolejny pod ładną nazwą ustawy, ukryta zostaje brzydka prawda o proponowanych zmianach. Tak było przy tak zwanej „edukacji zdrowotnej”, tak jest i teraz.  Złe prawo nie ukryje się nawet za najładniejszą nazwą. Dobre prawo broni się treścią – nie propagandą.
Konstytucja w artykule 23 mówi jasno: podstawą ustroju rolnego państwa jest gospodarstwo rodzinne. Tymczasem proponowane przepisy premiują wielkie podmioty, a od małych rolników wymagają udowadniania swojej „aktywności” poprzez skomplikowaną biurokrację. Ustawa zakłada, że jeśli tej aktywności nie potwierdzą to stracą dopłaty bezpośrednie. Dalszą konsekwencją będzie likwidacja tych gospodarstw i ich rozbiór przez duże przedsiębiorstwa rolne.

To jest dzielenie rolników na lepszych i gorszych, jednych zasługujących na wsparcie i drugich wykluczanych z dopłat. Czy rolnik pracujący od świtu do nocy staje się „nieaktywny”, bo nie generuje odpowiedniej liczby faktur? Czy rodzinne gospodarstwo ma być przekształcone w biuro rachunkowe?

To nie jest reforma. To jest zagrożenie dla setek tysięcy rolniczych polskich rodzin i dla bezpieczeństwa żywnościowego państwa. Nie pozwolę, by poprzez biurokrację i formalne restrykcje, polska ziemia była zabierana z rąk rodzinnych gospodarstw na rzecz przedsiębiorstw rolnych. Państwo musi stać po stronie tych, którzy żywią naród, a nie tych, którzy liczą wyłącznie skalę zysku.

Chcę dziś Państwa poinformować również o podpisaniu dwóch kolejnych ustaw. Podpisałem ustawę o krajowym systemie cyberbezpieczeństwa.

Żyjemy w epoce, w której wojna nie zawsze zaczyna się od wystrzału. Czasem zaczyna się od kliknięcia. Liczba cyberataków rośnie dramatycznie. Bezpieczeństwo cyfrowe jest dziś elementem bezpieczeństwa państwa.

Ta ustawa wzmacnia mechanizmy obronne, poprawia współpracę instytucji i pozwala eliminować dostawców wysokiego ryzyka. Bezpieczeństwo nie ma barw partyjnych.

Dlatego tę ustawę podpisałem, choć muszę także zareagować na głos przedsiębiorców, którzy uważają, że ustawowe obowiązki stosowane wobec nich są nadmiarowe i nieproporcjonalne. Aspekt ten powinien zbadać Trybunał Konstytucyjny, dlatego w tej sprawie skieruję wniosek o kontrolę następczą.
Drugą ustawą, która została dziś podpisana jest ustawa o wygaszeniu rozwiązań wynikających z ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy. Podpis pod tym dokumentem pokazuje, że konsekwencja w działaniu ma sens. Moja presja w tej sprawie, w tym wcześniejsze weto, zmusiły rząd do poprawy tego projektu i wprowadzenia zmian oczekiwanych przez wielu Polaków, a zgłoszonych przeze mnie. To dowód, że stanowczość przynosi efekty.

Gdy ubiegałem się o urząd Prezydenta Rzeczypospolitej, zobowiązałem się przywrócić równowagę w polsko–ukraińskich relacjach. Niezmiennie stoimy po stronie Ukrainy w jej walce przeciwko imperialnej Rosji. W pierwszych miesiącach wojny Polska, jak żadne inne państwo, zdała egzamin z solidarności. Ale to, co było uzasadnione w chwili próby, z czasem zaczęło rodzić poczucie nierówności wobec polskich obywateli. Obiecałem zakończyć etap bezwarunkowych przywilejów. Dziś to zobowiązanie realizuję.

Nowa ustawa kończy pomoc interwencyjną i wprowadza zasady systemowe. Wsparcie – tak. Przywileje kosztem Polaków – nie. Świadczenia będą powiązane z pracą w Polsce i realizowaniem obowiązku szkolnego przez dzieci, tak jak w przypadku innych cudzoziemców. Pomoc musi iść w parze z odpowiedzialnością i wkładem w naszą wspólnotę. Przywracamy pełną kontrolę nad procesem legalizacji pobytu. Tworzymy uczciwe zasady dla tych, którzy chcą tu pracować – dbając jednocześnie o polski rynek pracy i budżet państwa.

Podpisuję tę ustawę w przekonaniu, że chroni nasze finanse publiczne, porządkuje system i przywraca poczucie elementarnej sprawiedliwości.
Silne państwo to państwo zasad. A zasady muszą być sprawiedliwe.

Drodzy Państwo,

Polska potrzebuje dziś rozwagi w sprawach bezpieczeństwa i w sprawach ustrojowych.

Moje decyzje wynikają z prostych i uniwersalnych zasad: – Państwo musi być przewidywalne. 
– Prawo musi być stabilne.     
– A Obywatel musi być bezpieczny.
Wszystkie podjęte decyzję są po to, by chronić fundament Rzeczypospolitej – zaufanie obywatela do państwa.

Wierzę, że ponad podziałami jesteśmy w stanie obronić to, co najważniejsze: stabilną, sprawiedliwą i bezpieczną Polskę.

Dziękuję Państwu, za uwagę i poświęcony czas.

_______________________________

Prezydent Karol Nawrocki w orędziu wygłoszonym przed Zgromadzeniem Narodowym w dniu zaprzysiężenia zapowiedział szczególne działania na rzecz przywrócenia bezpieczeństwa prawnego polskich obywateli oczekających sprawiedliwych rozstrzygnięć sądowych.

Ustawa o wyborze członków  Krajowej Rady Sądownictwa zmienia sposób wyłaniania piętnastu sędziów–członków Krajowej Rady Sądownictwa. Zamiast wyboru przez Sejm jako przedstawiciela suwerena, którym są wszyscy Polacy, ustawodawca zaproponował wybór przez środowisko sędziowskie w wyborach bezpośrednich i tajnych, organizowanych przez Państwową Komisję Wyborczą.

Prezydent zdecydował, że nie złoży podpisu pod tą ustawą, ponieważ nie może być zgody najwyższego przedstawiciela państwa polskiego na rozwiązania, które pod pozorem naprawy sposobu wyboru sędziów – członków KRS wprowadzają do sądownictwa rozwiązania nieuwzględniające udziału przedstawicieli suwerena a ponadto są wadliwe z następujących powodów.

Ustawa budzi poważne zastrzeżenia konstytucyjne i systemowe, które przemawiają przeciw jej podpisaniu. Przede wszystkim wprowadza nieproporcjonalne ograniczenie biernego prawa wyborczego sędziów. Wymóg co najmniej 10 lat stażu sędziowskiego oraz 5 lat na aktualnym stanowisku w sposób arbitralny wyklucza znaczną grupę sędziów z możliwości kandydowania do KRS. Taka selekcja prowadzi do nierównego traktowania i nie znajduje wystarczającego umocowania w art. 187 Konstytucji, który wskazuje jedynie, że członkowie KRS są wybierani spośród sędziów, bez dodatkowych progów, dzielących środowisko na kategorie. Co więcej, podobne ograniczenia były już podnoszone jako problematyczne w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego, co zwiększa ryzyko zakwestionowania regulacji.

W ramach tego samego zarzutu pojawia się dodatkowo problem dopuszczenia do zgłaszania kandydatów do KRS przez korporacje prawnicze (m.in. adwokatów i radców prawnych). Rozwiązanie to może otwierać drogę do niedopuszczalnych nacisków i wpływów grup interesu na proces wyłaniania składu organu, który ma stać na straży niezależności sądów i niezawisłości sędziów. Wątpliwości pogłębia brak jasnych, ustawowych zasad dotyczących finansowania i prowadzenia kampanii, co rodzi pytania o transparentność i rzetelność procedury oraz o rzeczywistą równość szans kandydatów.

Na tym tle szczególnie istotne jest również ryzyko braku pluralizmu i spójnej reprezentacji. W toku prac wskazywano m.in. na zagrożenia wynikające z „kurialności” oraz na problemy reprezentacji sądownictwa administracyjnego. Zwracano też uwagę na kontrowersje dotyczące mechanizmu wyłaniania kandydatów i realnego udziału różnych środowisk sędziowskich. W praktyce może to osłabić zaufanie do KRS jako organu, który ma być forum równoważenia perspektyw w wymiarze sprawiedliwości, a nie strukturą podatną na dominację wybranych grup.

Drugim kluczowym problemem jest niekonstytucyjne przeniesienie sporów wyborczych dotyczących KRS do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Budzi to zasadnicze wątpliwości w świetle konstytucyjnego modelu sądownictwa i podziału kompetencji. W efekcie może dojść do naruszenia prawa do rozpoznania sprawy przez właściwy sąd, a zmiana nie została przekonująco uzasadniona w kategoriach testu proporcjonalności.

Kolejna wątpliwość dotyczy roli Państwowej Komisji Wyborczej jako „regulatora” procedury. Ustawa nakłada na PKW nie tylko zadania organizacyjne, ale również obowiązki o charakterze normotwórczym – np. określanie wzorów dokumentów czy zasad wysłuchań kandydatów. Tymczasem uchwały PKW nie są źródłem prawa powszechnie obowiązującego, co wprost wskazywało Biuro Legislacyjne Senatu. Powstaje więc ryzyko, że kluczowe elementy procedury wyboru członków KRS będą tworzone poza ustawą – w formie uchwał – co z kolei ułatwi podważanie legalności całego procesu.

Istotnym problemem są również wadliwe przepisy przejściowe, które rodzą ryzyko zakwestionowania uchwał KRS, a w konsekwencji także powołań sędziowskich z ostatnich dwóch kadencji KRS. Taki skutek – nawet jeżeli nie byłby expressis verbis celem ustawy – tworzy realną groźbę destabilizacji systemu i może wywołać falę sporów o ważność orzeczeń sądowych wydawanych w ostatnich latach.

Szczególnie niebezpieczne są także rozwiązania lub uzasadnienia sugerujące, że działania i uchwały Sejmu oraz KRS z lat 2018–2022 nie wywołują skutków prawnych. Taka konstrukcja jest próbą podważania legalnych aktów państwa i wprost prowadzi do ryzyka kwestionowania statusu ponad trzech tysięcy sędziów oraz setek tysięcy, a nawet milionów rozstrzygnięć wydanych w imieniu Rzeczypospolitej. Konsekwencją byłby ogromny chaos prawny: niepewność co do ostateczności wyroków, wzrost liczby wznowień postępowań, przeciążenie sądów i uderzenie w obywateli, którzy oczekują od wymiaru sprawiedliwości stabilności i przewidywalności.

W tej sytuacji odmowa podpisu ustawy ma uzasadnienie w ochronie konstytucyjnego porządku prawnego i bezpieczeństwa obywateli. Jednocześnie Prezydent Karol Nawrocki, wetując ustawę, składa własny projekt, którego celem jest zapewnienie podstawowych zasad dla wymiaru sprawiedliwości: bezstronności sądów, niepodważalności prawomocnych orzeczeń, potwierdzenia statusu prawidłowo nominowanych sędziów oraz przywrócenia stabilności systemu prawnego.

Źródło: prezydent.pl